Het eerste semester loopt op z’n einde…

Het is eind januari en het eerste semester zit er bijna op. Ik heb ondertussen al mijn examens en papers succesvol beëindigd en mijn index is ingeleverd bij the International Office. En voor ik weer voor enkele weekjes naar België vertrek, moet er hier nog heel wat afscheid worden genomen…

Nog voor de kerstvakantie vond het eerste afscheidsfeestje plaats. Kasia zou kerstmis nog met haar Familie in Polen doorbrengen en daarna terugvliegen naar Amerika. Half januari vertrok Annekatrien naar huis en sinds deze week vertrekken er dagelijks mensen. En dat betekent natuurlijk nog meer afscheidsfeestjes!

Zo ben ik eergisteren met de Bulgaarse Ina naar mijn favoriete Wok restaurant gegaan en gisteren was er een afscheidsfeestje met mijn Duitse vriendinnen. We hebben ons een laatste keer tegoed gedaan aan thee met (veel!) koekjes. Daarna gingen we naar de ‘No Name Club’ voor de laatste officiële Erasmusparty van het semester. Dat is een club die volgens mij niet zou bestaan moesten er geen erasmusstudenten zijn, maar goed, aangezien iedereen daar was, toch ook maar daarheen gegaan. Helaas was de zaak blijkbaar niet op de hoogte van het feit dat er veel volk zou komen en moesten we een half uur wachten eer we drank konden bestellen… Maar er waren witte T-shirten om boodschappen achter te laten voor de anderen, dat maakte veel goed!

Vanavond wordt het afscheid van Emilie. Haar vlucht vertrekt morgenvroeg om 5u richting Zweden, dus de tijd begint echt wel te korten voor haar. Vermoedelijk nog eens onze favoriete cafeetjes doen vanavond. Morgenavond een feestje zonder Spanjaarden, bij enkele Duitse en Tsjechische mensen op kot en tot slot zaterdag een groot Erasmus-afscheids-feest op de 13de verdieping!

En dan zijn er natuurlijk ook nog mensen die nog enkele weken blijven, maar die er helaas niet meer zullen zijn als ik 20 februari terugkom. Die moet ik dus ook nog eens een bezoekje gaan brengen de komende dagen… Gelukkig zijn er toch nog enkele anderen die ook volgend semester hier zullen zijn, ik kijk er naar uit!

Afscheid van Kasia: Emelie uit Zweden (links), Kasia uit VS (midden) en Annekatrien uit Sint-Truiden (rechts)

Erasmussers in de geschiedenisles

Maandag heb ik mijn laatste les “Changes in Central Europe and Poland in the XXc.” en na een volledig semester valt er toch wel het een en ander te vertellen over deze les en vooral over de deelnemers aan deze les…

De eerste les waren we met tien studenten en het beloofde een zeer interessant vak te worden. Ik was de enige uit West Europa, alle anderen waren geschiedenisstudenten en kwamen uit verschillende Centraal Europese landen. Iedereen had dus een goede achtergrond en ik dacht dat ik veel zou bijleren. De professor deelde de eerste les mee dat hij in plaats van anderhalf uur maar een uur les zou geven, en dat had hij beter niet gezegd, want…

… De volgende les waren we plots met dertig. Er hadden zich namelijk twintig Spanjaarden aangesloten die als doel hadden om zo weinig mogelijk uren les te hebben en te weten waren gekomen dat deze prof maar een uur les gaf. Ze waren absoluut niet geïnteresseerd in geschiedenis, dat veronderstel ik toch, want de gemiddelde Spanjaard die bij mij in de les zit, heeft er geen idee van wanneer de wereldoorlogen vielen en ik zou bijna geloven dat sommigen niet eens Polen op de kaart kunnen aanduiden!!

De prof begon dus noodgedwongen met het meenemen van een landkaart om aan te duiden waar alle Centraal Europese landen lagen en situeerde daarna de Wereldoorlogen en legde uit wie Stalin en Hitler waren en dat de Berlijnse muur in 1989 gevallen was, allemaal zeer interessant en vooral veel van bijgeleerd! (niet dus!)

Iedereen die 6 studiepunten wilde, moest als extra werk een paper schrijven. We mochten vrij een onderwerp kiezen, de enige voorwaarde was dat het moest gaan over een feit in de twintigste eeuw en dat het zich in Centraal Europa moest situeren, keuze genoeg zou ik zo denken. Zo ging op het einde van de les een Spaanse aan de prof vertellen dat ze haar paper (van slechts 7 tot 10 pagina’s) zou schrijven over de Tweede Wereldoorlog. En toen de prof vroeg of ze niet iets specifieker kon kiezen met betrekking op de oorlog, aangezien daar nogal veel over geschreven kan worden, kwam ze volledig uit de lucht gevallen…

We hadden tijdens meerdere lessen stilgestaan bij het feit dat Rusland absoluut niet tot Centraal Europa kan gerekend worden, maar toch was er een Spanjaard die vorige maandag een paper afgaf met als onderwerp “De Russische Revolutie”. Maar het meest absurde was een andere Spanjaard die zijn paper had geschreven over de landing in Normandië! De prof had blijkbaar duidelijker moeten uitleggen dat Frankrijk niet tot Centraal Europa kan worden gerekend… Ze mogen alle twee een nieuwe paper schrijven tegen volgende week.

En dan zijn er nog die andere studenten uit Centraal Europese landen: Polen, Litouwen, Tsjechië, Bulgarije… En het is duidelijk dat de oorlogen nog niet voorbij zijn en de grensconflicten nog niet helemaal zijn opgelost. Bij het minste voelen studenten zich persoonlijk aangevallen als hun land bekritiseerd wordt. Vooral de twee Litouwers zijn daar extreem in. Ze reageren altijd zeer verontwaardigd als onze prof zegt dat Vilnius van Polen was en ze dat hebben verloren. Volgens de Litouwers hebben zij al hun gebieden net aan de Polen moeten geven… Tja… Boeiend, die bijna-ruzies, dat wel!

Wandeling langs de Oder

Vandaag scheen hier in Wroclaw voor het eerst sinds lang de zon en was het maar liefst 10 graden! Veel te mooi weer dus om mij bezig te houden met het recht van de Europese Unie... En dus heb ik deze namiddag enkele kilometers langs de Oder gewandeld! Dat is eens iets anders dan de Demer of het Albertkanaal hé...

En zo kunnen jullie ook een beetje mee genieten van de mooie Oder!