Weetje van de dag

„Wcale się nie dziwię, że Esperanto stworzył Polak”

Toen ik daarnet mijn Poolse grammatica ter hand nam, las ik daarin de volgende uitspraak: „Wcale się nie dziwię, że Esperanto stworzył Polak!” Susanne begrijpt uiteraard meteen wat dit wil zeggen, maar voor de anderen vertaal ik even naar het Nederlands. “In het algemeen ben ik niet verrast, dat een Pool het Esperanto heeft gemaakt.” En de Poolse grammatica in acht nemend, ben ook ik niet echt verrast, dan is Esperanto een aanzienlijke vereenvoudiging! En ja hoor, wikipedia bevestigt, hij was een Pool!

[Ik heb hier in Polen trouwens geleerd dat wikipedia gebruikt mag worden als zeer betrouwbare bron. Aangezien het Engels van mijn prof European Union law klaarblijkelijk niet goed genoeg is om zelf Engelse teksten te schrijven, heeft ze haar cursus samengesteld door knippen en plakken van wat treaties en wikipedia. En dan deed ze niet eens de moeite om alle blauw onderlijnde woorden aan te passen aan de lay-out! Maar ze vindt het wel heel belangrijk dat we alles met de exacte woorden kunnen zeggen, dus ik probeer nu wikipedia vanbuiten te knallen…]

Bij deze citeer ik dus wikipedia: Ludwik Łazarz Zamenhof (Białystok, 15 december 1859 – Warschau, 14 april 1917) was een Joods-Litouwse-Poolse oogarts, polyglot en filoloog maar werd vooral bekend als bedenker van de Internationale hulptaal Esperanto. Zijn moedertalen waren Russisch, Jiddisch en Pools, maar hij sprak ook vloeiend Duits. Later leerde hij Frans, Latijn, Grieks, Hebreeuws en Engels, hij had ook interesse in Italiaans, Spaans en Litouws.

Voila, we hebben weer iets bijgeleerd! Hoera!

Dolle Bibliotheek Avonturen met Rosalinde

Aangezien ik volgende week met examens begin, heb ik me voorgenomen om vanaf morgen flink te studeren. Benieuwd of ik nog kan herontdekken hoe dat ook al weer moest, studeren? Dus nog maar snel iets op mijn blog posten, want mijn dolle bibliotheek avonturen wil ik jullie zeker niet onthouden… Voor alle duidelijkheid, de titel is nogal ironisch, ik heb me de afgelopen maanden dood geërgerd aan het Wrocławse bibliotheeksysteem!!

Op een mooie herfstdag begon ik vol goede moed aan mijn bachelorpaper. Ik had het geweldige idee om naar de bib te gaan en eens te kijken welke boeken ze hadden over mijn onderwerp. Aangezien ik schrijf over de geschiedenis van Wrocław, leek de bibliotheek van de faculteit van geschiedenis in Wrocław mij een logische keuze… Helaas waren er in de bib van geschiedenis geen boeken! Er waren wel verschillende bakken met steekkaartjes. Na even zoeken had ik het systeem door: thematische catalogussen, alfabetische catalogussen… Ik vond zelfs een bak met steekkaarten over de geschiedenis van Wrocław! Dat was wat ik nodig had, hoera!! Vervolgens leek het eenvoudig, het kaartje overschrijven en de volgende dag terugkomen…

Maar, de volgende dag kreeg ik geen boeken mee, nee nee, daarvoor moest ik eerst een bibliotheekkaart gaan halen in de centrale bib. Oké, geen probleem, ik naar de centrale bib. Daar wisten ze met te vertellen dat ik enkele via internet zo’n kaart kon bestellen. Een catalogus met steekkaarten, maar wel via internet moeten registreren voor een kaart, Poolse logica. Dus ik naar huis, formulier ingevuld en de volgende dag vol nieuwe moed naar de bib, en jawel, mijn kaart was klaar, voor amper 20 złoty. Opnieuw naar de geschiedenisbib, in de veronderstelling dat ik nu de boeken zou kunnen meenemen…

"Maar meisje, u studeert Slavische talen, dan kan u enkel boeken uitlenen in de bibliotheek van Slavistiek en in de centrale bib, u heeft niets te zoeken in de geschiedenisbibliotheek!" Dat was even een tegenvaller, alle boeken die ik nodig had, zo dicht bij, maar toch onbereikbaar… (hoe poëtisch!) In de bib van Slavistiek zou ik niets vinden, dus dan moest ik mij tot de centrale bib beperken. Nieuwe boeken hebben ze wel al in een elektronische databank gestoken, maar oudere boeken zijn dan enkel in de bakken met steekkaarten. Gevolg: je moet alles twee keer checken!

Ik dacht, ik laat mij eens door iemand helpen, dus ik naar de bibliothecaris. Met mijn beste Pools uitgelegd naar wat voor boeken ik op zoek was. Hij wees me een rek, en inderdaad, heel wat boeken die nuttig waren. Ik had er de beste uitgekozen en ik met de boeken en mijn bib-kaart naar de uitleenbalie. Maar nee, natuurlijk kreeg ik die niet mee, die stonden in de rekken en moesten daar vooral blijven staan. Ik mocht ze wel kopiëren als ik wilde… Jammer dat de mensen van de bib mij niet vertelden dat ze van diezelfde boeken wel tien exemplaren hadden in het magazijn en dat ik die wel mocht uitlenen. Dat ontdekte ik gelukkig zelf, nog voor ik ze gekopieerd had, toch nog een beetje geluk dus…

Toen ik uiteindelijk met mijn eerste ontleende boeken naar huis ging was het al een besneeuwde winteravond en -20°C. Ik had nu bijna de helft van de boeken op mijn verlanglijstje op de kop kunnen tikken, hoera! Nu de andere helft nog… Er waren meerdere redenen waarom dit een probleem was: ofwel bevonden ze zich alleen in de bibliotheken van geschiedenis of sociale wetenschappen, waartoe ik geen toegang had, ofwel waren ze uitgeleend, en dat is hier ten minste voor drie maanden! Ik moest dus iets anders verzinnen…

Gelukkig is er in tijden van nood Kamil, mijn Poolse tutor, die altijd bereid is om mij te helpen. Hij nam mij deze week mee naar de provinciale bibliotheek van Silesië. Hier werken ze wel al met een internetcatalogus, dus gelukkig konden we vooraf nagaan of ze de boeken hadden. En jawel, een nieuwe bib-kaart, deze keer slechts voor 10 złoty, en ik kon mijn lijstje verder afwerken! Nu stond er enkel nog een Duits boek op mijn verlanglijstje, en vrij hoog op mijn verlanglijstje, want dat leest toch net iets makkelijker dan Pools. Dan maar op goed geluk naar de bib van de Duitse gemeenschap hier in Wrocław. Daar hadden ze een mini-rekje met boeken over Wrocław, en hetgeen ik zocht stond ertussen, ongelofelijk!!!

Ondertussen zijn we al 2011 en loopt het eerste semester al bijna op z’n eind, maar nu heb ik tenminste al mijn boeken gevonden. Wat hebben we geleerd de afgelopen maanden? Lang leve de niet-universiteits-bibliotheken!!

Anekdote van de dag...

Het is vandaag geen gewone dag, nee nee, het is vandaag “Święto Trzech Krόlich”. Voor de niet-Pools-sprekenden onder jullie, dat betekent zoveel als Driekoningen.

Ik heb op donderdag geen les en was eindelijk begonnen aan mijn paper. Maar om vijf uur het paper-schrijven dan maar gestaakt om naar de volksdans te gaan. Toen ik aankwam in de turnzaal vond ik het al wel een beetje verdacht dat ik de eerste was, maar goed, het was nog geen zes uur… Maar om vijf na zes was er nog steeds niemand van mijn groep… en om tien na zes ook nog niet…

Toen herinnerde ik me plots dat mijn Poolse leerkracht woensdag had uitgelegd dat zij die op donderdag les hadden niet moesten gaan. Er was namelijk een nieuwe feestdag: Driekoningen. Nu begon ik zo stilaan te vermoeden dat dit wel eens de reden kon zijn dat ik daar alleen was…

Dan besloot ik maar om eens bij de conciërge te gaan informeren of er wel volksdans was vandaag, kwestie van zeker te zijn dat ik niet voor niets naar huis ging. Gelukkig dat ik wist dat Driekoningen een nieuwe feestdag is in Polen, want anders had ik de man nooit begrepen!

Ik had te doen met een typisch Poolse conciërge: rond de 60 jaar oud, een enorme buik, half doof en daardoor de tv veel te luid hebben staan, verzot zijn op praatjes, maar helaas verschrikkelijk mompelen, ook als je zegt dat je niet goed Pools spreekt. Hij heeft me een half uur aan de praat weten houden. Over dat het zo gek was, ineens een nieuwe feestdag, en dat alle leraren vrij hadden, maar dat hij niet zeker was of volksdansleraren ook tot de leraren behoorden, dus dat hij niet met zekerheid kon zeggen of er volksdans was, en dat het ook zou kunnen dat de leraar ziek was en dat het niet eerlijk was dat conciërges geen vrije dag kregen… En nog heel wat dingen die ik helaas niet heb begrepen. En nadat ik eindelijk zelf ook iets kon zeggen en hem in mijn beste Pools bedankte voor de vele informatie, dacht ik dat ik van hem af was, maar nee! Hij vond het blijkbaar nodig om me tot aan de buitendeur te volgen en me uit te leggen dat het belangrijk was om de deur toe te doen, dat het anders koud werd binnen, en dat dat niet leuk was voor de mensen binnen en dat de parking dringend moest worden schoongemaakt, want dat er nog sneeuw lag, en dat dit dan allemaal mee naar binnen komt, en dat dit niet fijn is voor de poetsvrouw, en dat de poetsvrouw wel vrij heeft op Driekoningen…

Toen ik eindelijk weg was geraakt, besloot ik om te voet naar huis te gaan, kwestie van toch een beetje lichaamsbeweging te hebben. En toen ben ik onderweg in een verlaten straatje een kerststal tegengekomen met een levende os en ezel in, en prachtig engelengezangen! Ik was dan toch niet helemaal voor niets tot ginder gegaan…